Khan V · Part 1 — Lost in Darkness, Lush Mazandaran

سپس، باز هم به راه افتاد تا به جایی تاریک و وحشتناک رسید؛ جوری که چشم‌هایش جایی را نمی‌دید.

Sepas, bâz ham be râh oftâd tâ be jâ-yee târeek o vahshatnâk reseed; joo-ree ke cheshm-hâyash jâ-yee râ nemeedeed.

Then he set out again, until he came to a dark and terrifying place — so dark his eyes could see nothing.

رستم راه را گم کرده بود.

Rostam râh râ gom karde bud.

Rostam had lost the way.

ناگهان فکری به سرش زد.

Nâgahân fekree be sarash zad.

Suddenly an idea struck him.

افسار رخش را ول کرد.

Afsâr-e Rakhsh râ vel kard.

He let go of Rakhsh's reins.

رخش با هوشیاری آرام‌آرام راه را پیدا کرد.

Rakhsh bâ hooshyâree ârâm-ârâm râh râ peydâ kard.

With careful instinct, Rakhsh slowly found the path.

کم‌کم هوا روشن شد و آن‌ها به سرزمینی سرسبز و زیبا رسیدند به نام مازندران.

Kam-kam havâ roshan shod va ânhâ be sarzameenee sarsabz o zeebâ reseedand be nâm-e Mâzandarân.

Little by little the air grew light, and they came to a green and beautiful land called Mazandaran.

رستم که خیلی خسته بود، لباس‌هایش را درآورد و روی سبزه خوابید و رخش شروع کرد به چرا کردن.

Rostam ke kheylee khaste bud, lebâs-hâyash râ darâvord va roo-ye sabze khâbeed va Rakhsh shoroo' kard be charâ kardan.

Rostam, exhausted, took off his clothes, lay down on the grass and slept, while Rakhsh began to graze.

آنجا زمین کشاورزی بود.

Ânjâ zameen-e keshâvarzee bud.

That place was farmland.

دشتبان آنجا وقتی دید که رخش دارد کشت او را می‌خورد، خشمگین شد و لگدی به رستم زد.

Dashtbân-e ânjâ vaghtee deed ke Rakhsh dârad kesht-e oo râ meekhorad, khashmgeen shod va lagadee be Rostam zad.

When the field-keeper of that place saw Rakhsh eating his crop, he grew furious and kicked Rostam.